Thomas Acda lanceert zijn nieuwe album

Thomas Acda lanceert vandaag zijn nieuwe album 'De Marathon' met liedjes voor de musical. Het album is te beluisteren via: Spotify (http://spoti.fi/2mER9V2),
Deezer (http://bit.ly/2mKsYDZ) en
iTunes/Apple Music (http://apple.co/2mEJTbU).

Het album is nu ook te verkrijgen via bol.com (http://bit.ly/2lC7EDx).

Over het album:
Job Gosschalk belt terwijl ik sta te koken. Hij belt altijd als ik sta te koken. Iedereen. Ik sta al weken te koken. 2015 is een jaar als alle andere, alleen dan alles in één jaar gepropt: afscheid, boek, film, musical, dood. Mijn leven begint veel te veel te lijken op een Italiaanse opera en dan ga ik koken. Job vertelt dat hij een musical gaat maken.

‘Je gaat een musical maken.’

‘Van de film De marathon.’

‘De film De marathon. Goed verhaal.’

‘En ik wil dat jij de liedjes daarvoor schrijft.’

‘En je wilt dat ik daarvoor de liedjes schrijf…’Ik leg mijn mes neer en loop naar mijn gitaar. Als een idiot savant. Must write musical! Als ik het ding heb afgestoft en op schoot genomen besef ik dat het heel anders wordt dan vroeger. Navelstaren is er niet meer bij. Tweeëntwintig jaar de mazzel gehad te mogen schrijven over wat míj bezighield, maar dit gaat over ongetrainde mannen die uit vriendschap de marathon gaan rennen.

Mijn samengeraapt gezinsgeluk – dat de telefonische conversatie heeft gevolgd en beseft dat het eten vanavond wel eens niet door kan gaan – bemoeit zich ermee. Ze kennen de film. Ze roepen me uit mijn impasse. Mannen. Rennen. Ongetraind. Dood. Vriendschap. Drinken. Afscheid. Liefde. Natuurlijk. Een lied gaat zelden over voetbal. Een lied gaat over de liefde voor voetbal. Een lied gaat niet over een mens zelf, maar over wat diegene bézighoudt en wat jij als verteller en/of luisteraar voelt voor die man. Mensen gaan dood en mensen moeten verder. Liefde, vriendschap en de dood.

Halverwege het proces bel ik David Middelhof, mijn goede vriend die ondanks het stoppen van onze vorige baan gewoon liedjes bleef sturen. Ik ben bezig aan een lied, maar zijn melodie is te mooi om te laten liggen. Mag ik het hebben? Uiteraard en hij heeft er nog wel een paar. Drie maanden later vertrekken we naar Los Angeles om in het huis van vrienden de liedjes op te nemen. Je moet zo’n band weghalen uit zijn natuurlijke habitat, anders komen ze steeds te laat of gaan ze steeds te vroeg weg. En aangezien ik het allemaal zelf betaal, wil ik in de zon zitten als ik niet werk.

Met Arno en David, en de aanwandelende Michael Wouters en inwonende Hind is het een feest. Eenmaal thuis wordt er gejuicht, gelachen, op schouders geramd en nog een duet besteld. Ik bel mijn tv-vrouw die speelt dat ze ondanks alles van mij houdt. Even testen of dat in het echte leven ook zo is. Ja, Jelka van Houten wil heel graag met mij samen zingen. Maar zoals het Jelka betaamt moet het even wachten, want (kies maar uit) haar hond is afgebrand en haar huis weggelopen en ze heeft een vierdubbele longontsteking, want niet zo erg zou zijn als een bende Zweedse bikers er niet vandoor was gegaan met haar tas waar haar medicijn in zit. Ik hou van haar. Van haar smoezen, verhalen, rampen, alles. Daar zou eens een lied over moeten worden geschreven!. Bij haar vergeleken val ik namelijk reuze mee. En zo zijn we weer terug bij Job Gosschalk. Die mij in een zeldzaam rustig moment, tijdens een van onze vele projecten toefluisterde: ‘Zo leuk dat wij vrienden zijn.’ Ja. Dat vind ik ook. Want door vriendschap wordt alles mogelijk. Zelfs liedjes voor een musical naar de film De marathon.